อีกหนึ่งเรื่องเล่าที่สะท้อนความหดหู่และความยากลำบากในการเอาชีวิตรอดในช่วงโควิด-19 ในช่วงนี้ จาก Facebook ที่ชื่อ chompoonute ของคุณ ชมพูนุท นาครทรรพ ที่ร่วมทำงานอาสาประสานหาเตียงให้ผู้ป่วยโควิดมากว่าสามเดือน เป็นจิตอาสาเล็กๆ ที่มีความตั้งใจจริงในการช่วยเหลือประชาชนในยามวิกฤต
เรื่องเล่านี้มาจาก https://www.facebook.com/chompoonute/posts/845323206411167 ความว่า โทรศัพท์ที่ไม่ได้รับ กับความเป็นและความตายของผู้ป่วย…
เมื่อคืนช่วงเที่ยงคืน ซึ่งใกล้เวลานอนเต็มที่แล้ว อยู่ๆ ก็มีสายโทรศัพท์เข้ามากลางดึก เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย แต่ดิฉันก็ได้โทรกลับไป ในใจคิดว่า ถ้าไม่สำคัญ เค้าคงไม่โทรมาเวลานั้น…
หลังจากโทรกลับ ปรากฏว่าเป็นน้องแม๊ค ในทีมงาน โทรมาให้ดิชั้นช่วยประสานกู้ภัย (ดิชั้นเป็นทีมหัวหน้ารถ ของศูนย์ค่ะ เนื่องจากรู้จักทีมกู้ภัยเป็นการส่วนตัวอยู่หลายที่) เพื่อให้ไปดูผู้ป่วยหนักในเขตบึงกุ่ม
ในเวลานั้น ดิฉันคิดถึงอยู่แค่คนเดียว คือ ศศิกมล พุ่มนางแย้ม (น้องนุ่น) ก็รีบติดต่อไป ซึ่งนุ่นก็เร่งรีบติดต่อทีมการีม ให้รีบบึ่งจากคนละฝั่งของกรุงเทพ ไปดูแลผู้ป่วยทันที ในเวลาเกือบตี 1
และช่วยผู้ป่วยได้ทันเวลาแบบฉิวเฉียด เพราะผู้ป่วยค่า ออกซิเจน เริ่มต่ำมาก โดยมีน้องแม๊ค ช่วยดูแลอยู่ ณ จุดเกิดเหตุ และตอนนี้ผู้ป่วยก็ได้รับการรักษาตัวอยู่ที่รพ. เรียบร้อยแล้ว
ตื่นขึ้นมาวันนี้ แค่คิดว่า ถ้าเมื่อคืนนี้เราไม่โทรกลับเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย ถ้าเมื่อคืนนี้ เราเลือกที่จะโทรกลับวันนี้ดีกว่า ถ้าเมื่อคืนนี้เราเลือกที่จะขึ้นนอนเลย (เพราะมันถึงเวลานอนของเราแล้ว) ถ้าเมื่อคืนนี้ เราเลือกที่จะ “ช่างแม่มเถอะ รบกวนเวลาส่วนตัวตูกลางดึก”
เวลานี้ วันนี้ มันอาจจะสายไปแล้วก็ได้ สำหรับคุณลุงผู้ป่วยคนนั้น…
แล้วลึกๆในใจก็ได้แต่คิดว่า…ความเป็นความตายของชีวิตคนเรา มันขึ้นอยู่กับ ช่วงเวลาจริงๆ….
อย่างน้อยเวลานี้ ดิฉันก็ดีใจค่ะ ที่ได้เป็นส่วนนึง ในการรักษาชีวิตคุณลุงผู้ป่วยท่านนี้ไว้ได้
เครดิตทั้งหมด ยกให้ทีมน้องนุ่น การีม น้องๆ ทีมกู้ภัย ที่ทำงานอย่างรวดเร็ว และขอบคุณน้องแม๊ค ที่โทรหาพี่ในเวลาแปลกๆ…
และก็ขอบคุณใจตัวเอง ที่ทำให้ตัดสินใจโทรกลับไป ตัดสินใจประสานงานต่อ จนจบกระบวนการ
ขอให้คุณลุงผู้ป่วยปลอดภัย และหายไวๆ ค่ะ
