สันต์ สะตอแมน
นอกจอจะมีจริงรึเปล่า..ไม่เคยเจอ!
แต่ในจอ ที่ได้ดู-ได้ชมซีรีส์สัญชาติอเมริกาเรื่อง “The Good Doctor” ทางเน็ตฟลิกซ์อยู่ ณ เวลานี้ ต้องบอก..ขอชื่นชมผู้กำกับ ผู้เขียนบท..
ที่ได้สร้างตัวละคร “ศัลยแพทย์อัจฉริยะที่มีอาการออทิสติก” ขึ้นมาให้ชวนดู-ชวนติดตาม ด้วยมีทั้งความสนุก ความซาบซึ้งถึงขั้นน้ำตาคลอ!
อ้อ..แถมยังมีแง่คิดดีๆ โดยเฉพาะด้านมนุษยธรรม และการยอมรับความแตกต่างของคนในสังคมด้วยล่ะ!
ซึ่งก็นานทีปีหนถึงจะมีโอกาสได้ดูซีรีส์แนวนี้ และที่หยิบยกมาพูดถึงก็ไม่ได้หมายจะช่วยรีวิวอะไรหรอก เพราะซีรีส์เค้าเป็นที่นิยมของคนดูทั้งโลกอยู่แล้ว
บังเอิญ..วันสองวันมานี้ได้อ่านข้อความจากเพจ “เรียนหมอ by หมอแกว หมอแนต” ที่โพสต์รัวๆ เข้า ก็เลยนึกถึง The good doctor จะเกี่ยวอะไรหรือไม่ ก็อยากให้อ่านดู..
“เสียดายเลือดบริจาคที่ต้องเอามาให้ขี้เหล้ามากๆ ใช้เลือดเยอะมาก ออก รพ.ก็ไปกินเหมือนเดิม ทั้งต่างด้าวทั้งไทย เลิกรักษาฟรีกลุ่มนี้เถอะ”
โพสต์ต่อมา.. “ใครอย่ามาด่าว่าไม่มีจรรยาบรรณนะ ปกติช่วยเต็มที่ ช่วยแบบอุทิศชีวิตเลย ไม่ได้นอนทั้งคืน ไม่เป็นไร เต็มใจช่วย
แต่เจอเคสขี้เหล้าที่มาซ้ำๆ ด้วย อ้วกเป็นเลือด ถ่ายเป็นเลือดมา แล้วต้องใช้เลือดบริจาคมาเทให้รัวๆ ที 10-20 ถุง มันไม่ไหว
เอะอะโวยวาย เกรี้ยวกราด ก้าวร้าว ญาติยังไม่มาเฝ้า เอามาทิ้งไว้ หน้าเดิมๆ วนลูปเดิมๆ ขออนุญาตช่วยไป บ่นไป หมอก็คน ไม่ใช่หุ่นยนต์ ขออนุญาตแสดงความรู้สึก
ไม่รักตัวเอง แล้วยังมาเบียดบังทรัพยากรที่ต้องเอาไปช่วยคนอื่นอีก คนที่รอเลือดจนซีดจนกลายเป็น second MI ก็ยังมีอยู่เด้อออ
คนที่เค้าตั้งใจบริจาคเลือด เค้าเป็นคนจิตใจดีกันมากๆๆ คนกลุ่มนี้เค้าน่ารัก ดูแลร่างกายแล้วบริจาคกันประจำ เสียดายความตั้งใจเค้า
บางทีให้จ่ายร่วม หรือจ่ายเงินเอง ในเคสขี้เหล้าขี้ยาอาจจะเป็นทางเลือกที่ดี เผื่อหลายคนจะได้คิดได้แล้วคนรอบข้างจะได้ช่วยกดดัน”
อีกโพสต์.. “เคสขี้เหล้าขาประจำ กินจนตับแข็ง กินจนกระเพาะทะลุ มาประจำด้วยอาเจียนเป็นเลือด อ้วกเป็นเลือด
มาทีนึงบ่อยครั้งต้องใช้เลือด 10-20 ถุง ไม่รวมทรัพยากรต่างๆ ที่ต้องใช้อีกเพียบ พอออก รพ. ร้อยละ 99% ไม่เลิกเหล้า แล้ววนกลับมาด้วยเรื่องเดิม
ช่วงหลังมานี่ เคสต่างด้าวมาแรงจะแซงทางโค้งคนไทยแล้ว เลือดบริจาคมีน้อย ขาดคลังตลอด
ในเคสคนป่วยที่ต้องการจำเป็น ต้องรอเลือด ซีดจนเป็นไก่ต้มก็ยังไม่ได้เลย รอจนเป็นหัวใจขาดเลือดก็ยังมี เด็กๆ ทาลัสซีเมียที่ต้องการเลือดเพื่อใช้ในกระบวนการเติบโตยังมีอีกเพียบ
ในทางการแพทย์เราช่วยทุกคนอย่างเท่าเทียม แต่เคสที่ขี้เหล้าที่ทางเดินอาหารทะลุจะจัดอยู่ในกลุ่มฉุกเฉินมากกว่า จึงได้เลือดก่อนตลอด
แล้วกลุ่มนี้ญาติพี่น้องดูแลไม่ไหวด้วยนะ เป็นภาพชินตาต้องเอามาทิ้งให้ รพ.ดูแล
เอะอะ โวยวาย ก้าวร้าว จะทำร้ายเจ้าหน้าที่ พยาบาลตัวเล็กๆ ต้องไปคอยดูแล ช่วยกันเช็ดขี้เช็ดเยี่ยวให้ ยังโดนด่า เคยเจอถุยน้ำลายใส่ยังมี หน้างานจริง มันแย่นะ
เคสขี้ยาทุกวันนี้ก็เยอะมาก เวลาคลั่งมาคือแบบเหมือนสัตว์คลั่งอะ ไม่มีสติไม่มีผิดถูกใดๆ เหลือเลย
ในกลุ่มที่มาด้วยซ้ำๆ แบบนี้ไม่ใช่ว่าไม่รักษา แต่ควรให้จ่ายมีส่วนร่วมรับรู้ มีส่วนร่วมจ่ายสักหน่อยก็ยังดี
เค้าจะได้ตระหนัก จะได้เห็นความสำคัญบ้าง อีกทางญาติพี่น้องก็จะได้ช่วยกดดัน”
ครับ..ก็เป็นความในใจของคนเป็น “หมอ” (รพ.รัฐ) ที่ทนอยู่กับสภาพตามที่เล่ามา ซึ่งผมเองห้วงเวลาหนึ่งก็ได้สัมผัสกับใจ-ได้เห็นกับตามาเช่นกัน
กว่าจะได้เลือดสักถุงเพื่อเติมเข้าไปในร่างกายคุณแม่ ต้องวิ่งหา ขอร้อง ออดอ้อนญาติสนิทมิตรสหายด้วยความยากลำบาก
โชคดีที่ในหมู่บ้านมี “ทหาร (หนุ่ม)” ตั้งฐานอยู่ แค่เอ่ยปากบอก พวกเขาก็รีบบึ่งไปบริจาคเลือดที่ รพ.ในตัวจังหวัดแบบไม่อิดออดหรือเรียกร้องใดๆ..
อย่า (เสือก) ถาม “ทหารมีไว้ทำไม” ตรงหน้า เดี๋ยวของขึ้น (ว่ะ)!
เออ..แล้วที่ “เรียนหมอฯ” เล่า จะเอากันอย่างไร ถามผม.. เคสขี้ยา ขี้เหล้า ทั้งต่างด้าวทั้งคนไทย..
ให้แม่งง..มันจ่าย (เงิน) เอง!.
