เปลว สีเงิน
วันนี้ ๒๑ ตุลาคม “ออกพรรษา”
ปีนี้ โฉลกนำประเทศและพวกเรา “คนไทย” ทุกคน เป็นว่า ถึงวาระ “พ้นทุกข์-พ้นสารพันปัญหา” ที่ทับถมต่อเนื่องยาวนานมาหลายปี
และพอดีเป็นวัน “ครบรอบปีที่ ๒๕ ขึ้นปีที่ ๒๖ ของไทยโพสต์”
ก็แปลความว่า เมื่อบ้านเมืองดี ชาวบ้านดีมีสุข ไทยโพสต์ก็ต้องได้รับอานิสงส์สุขนั้นด้วย
โอกาสดีๆ อย่างนี้ น่าจะนิมนต์พระมาสวดมนต์ให้ศีล-ให้พรนะ แต่ก็ติดช่วงโควิด
ก็ไม่เป็นไร ทุกคนแหละ ถ้าตั้งใจดีซะอย่าง ดีที่ตั้งนั้น คือพรที่เกิดประเสริฐกับตัวเองแล้ว
ไว้ปีหน้า ๒๕๖๕ ที่สำนักงานไทยโพสต์แห่งใหม่ ผมตั้งใจไว้แล้ว จะเสริมประเสริฐ คือจะนิมนต์ “พระอาจารย์อินทร์ถวาย สันตุสสโก” วัดป่านาคำน้อย อุดรธานี มาเป็นองค์ปฐมมงคล
ก็เชิญสารพัดสีไว้ล่วงหน้า “ข้ามปี” เลย
ไทยด้วยกันน่ะ คิดต่าง-เห็นต่าง เป็นศัตรูกันขนาดไหน ถึงยังไงก็ “ตัดไม่ตาย-ขายไม่ขาด” ในความเป็นคนไทยด้วยกัน นั้น บอกตรงๆ
“โกรธกัน แค่รู้สึก แต่ลึกๆ แล้วรัก”!
ฉะนั้น ฤกษ์งาม-ยามดี คือพร้อมวันไหน ย้ายจากสุขสถานวิมานคลองเตย ไปอยู่สำนักงานแห่งใหม่ ย่านถนนประชาชื่น
ผมจะบอกให้ทุกท่านทราบ จะไปอวยพร หรือไปแช่งด่า ผมสาธุทั้งนั้น ขออย่างเดียว อย่าพกระเบิดไปด้วยละกัน!
ผมนี่..เป็นคนน้ำ อยู่ที่ไหนจะต้องใกล้น้ำ
เกิด-ก็เกิดริมน้ำ อยู่กรุงเทพฯ ก็ต้องข้ามเจ้าพระยาวันละ ๒ รอบ โตขึ้นมีบ้านอยู่ ก็ริมคลองอีก
มาอาศัยสำนักงาน “สยามกีฬา” ของพี่ระวิ โหลทอง อยู่ที่คลองเตย ชื่อก็บอกว่า “คลองเตย” ชะเง้อไปอีกหน่อยก็ตกน้ำ-ตกท่า ที่ “ท่าเรือ”
ครั้นไปสร้างสำนักงานใหม่ ก็อีกแหละ!
ข้างขวา “คลองประปา” ข้างซ้าย “คลองเปรมประชากร”
ต้อง “หล่อน้ำ” ยังกะไทยโพสต์ปั้นด้วยน้ำตาล
แต่ไม่เย็นเหมือนน้ำนะ…
เพราะเหนือน้ำขึ้นไปคือไฟ ไฟธรรมดาซะที่ไหน เป็น “ไฟแรงสูง” พาดผ่านกบาลตรงๆ
เพราะเหตุนี้ ที่ร่วม ๒ ไร่ ต้องกระถดหนีไฟไปเบียดอยู่กับน้ำ โดยมี “โพธิ์ ๓ ต้น” เป็นด่านหน้า ปกปักอาณาจักรไทยโพสต์
ใครอย่าสุ่มสี่-สุ่มห้าเข้าไปเชียวนะ เดี๋ยวจะว่าไม่บอก!
แฟนคอมเมนท์ถาม “มีร้านกาแฟมั้ย”?
ก็อยากมี จะติดต่อเฟรนไชส์ Cafe-Amazon มาตั้ง ก็กลัวมีแต่พนักงานนั่งแช่ แล้วชักดาบ เลยอย่าดีกว่า
ไทยโพสต์ยุคดิสรัปท์ มันหมดยุคผมแล้ว
เป็นยุครุ่นใหม่ไอทีกับรุ่นกลางเก่า-กลางใหม่วิทยาการจะมาประสานศาสตร์สื่อเข้าด้วยกัน
แล้วแตกแขนง ต่อแข้ง-ต่อขา จากตัวหนังสือพิมพ์ไทยโพสต์ออกไปเป็น “โทรทัศน์มือถือ” อยู่ที่ไหน ดูได้ที่นั่นทันที
คนก็เหมือนคลอง
เคี้ยวคดลดเลี้ยวไปทางไหน
ไทยโพสต์ก็จะเป็นน้ำ
ไหลคดเคี้ยวเลี้ยวลดตามไปด้วยทางนั้น
คลองคด สื่อสารเลี้ยวลดตาม
แต่น้ำคือน้ำคงสภาพ “ที่คด-ที่เลี้ยว” คือคน ต้องเข้าใจ!
ดูแบบเข้าข้างตัวเองเต็มที่แล้ว
อืมมมม ที่จะไป กลับไม่ได้ไป ที่ไม่คิดจะไป กลับต้องไป คือสถานที่ตั้งไทยโพสต์ใหม่
ตีซะว่า วาสนาและฟ้าดินชักนำไปก็แล้วกัน
ก็ดูซีถนนก็ “ถนนประชาชื่น”
คลองขนาบก็ “คลองเปรมประชากร”
“ประชาชื่น” หมายถึงประชาชนมีความสุข ยังแถม “เปรมประชากร” เข้าไปอีก
แสดงว่า มีความสุขแล้ว ประชาชนจากปี ๒๕๖๕ เป็นต้นไปต้องอยู่ดี-กินดีกัน ชนิด “ปรีเปรมเกษมสุข” ขั้นนั้นกันเลยเชียว!
ผมก็เลยตั้งใจว่า ในเมื่อไทยโพสต์ยุคใหม่ มันสุดทางไปสำหรับผมและส่งไม้ให้รุ่นใหม่รับต่อแล้ว
ก็จะไปทอดโรตีขาย
นี่ก็วางแผนไปสืบเสาะสำนักเรียนวิชาทอดโรตีที่สตูลไว้แล้ว!
วันนี้ “วันพระ” ขึ้น ๑๕ ค่ำ เดือน ๑๑ และเป็นวันออกพรรษาอย่างที่บอก แถมเวียนตรงวันครบรอบปี ๒๕ ไทยโพสต์
ต้องวิรัติปาก-วิรัติใจ ไม่พูด-ไม่คิดอะไรในทางร้ายและไม่เป็นมงคล ทั้งกับตัวเองและผู้อื่นซักวัน
กองบก.เขาบอกฉบับวันเกิด ผมต้องเขียนนะ และเข็นให้มาอยู่หน้า ๑ เพื่ออะไรผมก็ไม่ทราบเหมือนกัน ก็ต้องตามใจเขา ท่านก็ทนอ่านอะไรก็ไม่รู้ไปวันละกัน
ส่วนท่านที่มาให้เห็นหน้า-เห็นตากันวันนี้อย่างเคยทุกปี ก็ต้องกราบขอบคุณไว้ตรงนี้ ปีหน้าอย่าเผลอมาที่เดิมก็แล้วกัน
มาแล้ว ต้องทานข้าวปลาที่ผมตระเตรียมไว้รอท่าด้วยนะ ไม่งั้น ถือว่าไม่รักกันจริง ยืนวัดศอกห่างๆ กันหน่อย เดี๋ยวจะผิดมาตรการควบคุมโควิด
และอย่าลืมหยิบ “มาดามเฮง” รุ่น “Dr.Jeng” ไปเสริมเฮงด้วย คุณวรรณชัย “เสี่ยขาว” เพื่อนผม ซึ่งไม่พบกันหน้ามา ๓ ปีแล้ว ส่งมาคอยท่าท่านตั้ง ๔-๕ วันก่อน
เท่านี้ละมังครับ….
กราบขอบพระคุณผู้อ่านและไม่อ่านไทยโพสต์ทุกท่าน ไทยโพสต์อยู่มาได้ ๒๕ ปี เพราะแต่ละท่านยื่นมือช่วยในแต่ละสถานการณ์วิกฤตแท้จริง
ผมไม่เคยลืม เคยล้มแน่..เจ๊งแน่ แผ่สองสลึงแล้ว ท่านผู้อ่านนี่แหละ ส่งมาคนละ ๓,๖๐๐ บาท สมัครสมาชิก ๑ ปี ทีเดียวเงินมาเป็นล้าน
จากคลาน ๔ ขา ลุกยืน ๒ ขา มาได้ถึงวันนี้
คนพูด ผมเอาเงินที่โน่น-คนนั้น-คนนี้ ก็พูดกันไป แต่ขอบอกไว้ “ผู้อ่าน” ที่ซื้อหาไทยโพสต์แต่ละวันนี่แหละคือ “ผู้อุปถัมภ์ตัวจริง”
ไทยโพสต์ไม่ได้ขายหนังสือพิมพ์
ขาย “ศรัทธาและความเชื่อ” ในความเป็น “หนังสือพิมพ์ไทยโพสต์” ครับ!
