คืนก่อน เพื่อนผมมาชวนให้ไปหาร้านอาหารฝรั่งร้านหนึ่งที่หัวหิน ซึ่งอยู่ในย่านจ๊อกแจ๊ก จอแจ ในซอยที่มีโรงแรม City Beach ซึ่งบริเวณนั้นก่อนโควิดจะมาจะเต็มไปด้วยนักท่องเที่ยวต่างชาติตลอดวัน ตลอดคืน ย่านนั้นก็เป็นที่ตั้งของโรงแรมในเครือเซ็นทรัล (โรงแรมรถไฟเก่า) อีกมุมหนึ่งก็เป็นโรงแรม Hillton
คืนนั้น เป็นครั้งแรกในชีวิตผม ที่ได้เห็นบริเวณนี้เงียบเหงาเปล่าเปลี่ยว ปราศจากผู้คน ร้านรวงปิดสนิททั้งๆ ย่านนั้นเป็นย่านธุรกิจและแหล่งอาหารนานาชาติ คราวนี้ผมได้เห็นกับตาตัวเอง โดยมิได้ฟังจากสื่อว่า อุตสาหกรรมการท่องเที่ยวซึ่งเป็นรายได้หลักอันดับหนึ่ง บัดนี้ได้เผชิญกับความตกต่ำเกือบจะเป็นศูนย์อย่างแท้จริง
ความคิดที่เกิดขึ้นในตอนนั้นก็คือ คนงานไทย แรงงานไทย พนักงานไทย ลูกจ้างไทยได้ตกงานกันมาแล้ว อย่างน้อยก็ 3 เดือน พวกเขาเหล่านี้และครอบครัวของเขาจะยังชีพอยู่ได้อย่างไร โควิด 19 ได้ป่วนโลกไปทุกวงการ เมื่อตกงานจากตรงนี้ ก็ไม่มีทางที่จะไปได้งานจากตรงอื่นนี้คือปัญหาใหญ่ที่เกิดขึ้นเกือบทุกประเทศทั่วโลก
เพราะโควิดทำให้คิดได้ว่าเมื่อถึงเวลาที่คนไทยไม่มีงานทำจริงๆ อาจจะเป็นโอกาสที่คนไทยหรือแรงงานไทยจะเข้าไปทวงงานคืนจากแรงงานพม่า เขมร ลาวก็น่าจะมีความเป็นไปได้
แต่ New Normal แรงงานไทยคงจะต้องปรับตัวทำงานอย่าง หนักเอา เบาสู้ ขยันขันแข็งไม่เกี่ยงงาน ไม่อู้งาน ตั้งใจทำงานอย่างจริงจัง ให้มีผลงานได้เท่ากับแรงงานพม่า ผมก็เชื่อว่าเจ้าของกิจการหรือนายจ้างก็น่าจ้างแรงงานของคนไทยซึ่งเป็นคนชาติเดียวกัน ที่ชะอำ ที่หัวหิน ที่ปรานบุรี และเมืองชายทะเลทั่วประเทศ ซึ่งมีอาชีพหลักคือการทำประมง เรือประมงน้อยใหญ่ ก็ต้องออกสู่ทะเล เรือทุกลำจะใช้แรงงานต่างชาติแทบจะทุกคน
โควิดทำให้ผมคิดได้ว่า ณ บัดนี้ถึงเวลาแล้วที่ในเรือประมงของไทย อาจจะใช้แรงงานของคนไทยเท่านั้น ใครจะไปคิดละว่าโควิด 19 นี่แหละที่ส่งแรงงานพม่า เขมร ลาวคืนกลับไปยังประเทศของเขา ผมคิดของผมอย่างนี้นะครับ ผิดถูกก็กรุณาอย่าว่ากัน..
