ผสมโรง
สันต์ สะตอแมน
สวัสดีปีใหม่ 2565
ตามธรรมเนียม-ประเพณี.. “ในศุภวารดิถีขึ้นปีใหม่ ขออาราธนาคุณพระศรีรัตนตรัย และสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลาย..
จงดลบันดาลให้ท่านผู้อ่านพร้อมครอบครัว ประสบแต่ความสุขด้วยจตุรพิธพรชัย สมบูรณ์พูนผลในสิ่งที่พึงปรารถนาทุกประการ เทอญ”!
ครับ..เปิดศักราชใหม่ วงการบันเทิงไทยจะกลับมาคึกคัก เริงร่า กระปรี้กระเปร่าแค่ไหนยังเดาไม่ออก ต่างกับวงการการเมือง ไม่ต้องเดา..
ไม่ว่าปีเก่า-ปีใหม่ หรือปีไหนๆ พวกเขายังคงทะเลาะ-แย่งชิงอำนาจกันด้วยความคึกคักตลอดมา!
แต่ที่เห็นชัดเลยก็หนังเรื่อง “ส้ม ปลา น้อย” ของค่าย M39 ที่ควักทุนให้คุณหม่ำ จ๊กมก ในนาม “บั้งไฟฟิล์ม” สร้างสรรค์-ผลิต
แม้ตั้งใจจะทำออกมาให้เป็น “หนังรักสายฮา” เพื่อหวังเติมความสุขและรอยยิ้ม-เสียงหัวเราะให้กับคนไทยที่เครียดกับทั้งโควิด-เศรษฐกิจ และด้านสังคมสารพัดสารเพได้ผ่อนคลาย
กระนั้น..การเปิดฉายวันแรก หนังกลับเก็บเงินได้แค่ 9 แสนกว่าบาท ในขณะที่หนังฮอลลีวู้ดอย่าง “สไปเดอร์แมน” เข้าโปรแกรมก่อนหน้า โกยรายได้วันแรกฉายถึง 30 ล้าน!
และไม่เฉพาะผู้สร้าง-ผู้กำกับที่ผิดหวัง คนในแวดวงหนัง และกูรูก็ดูจะงวยงงอยู่ไม่น้อยกับรายได้ที่เห็น เพราะเท่าที่สดับตรับฟังส่วนใหญ่ต่างชื่นชมและคาดหวัง หนังต้องทำเงินเกิน 50 ล้านแน่นอน!
ผมนั้น ยังไม่ได้เห็นเนื้อหนัง ทั้งๆ ที่ปกติหนังบั้งไฟฟิล์มสร้าง ไม่ว่าจะทำให้ค่ายไหน ผมไม่เคยพลาดที่จะไปเป็นกำลังใจให้คุณหม่ำและทีมงานในวันฉายรอบพิเศษ
เพิ่งครั้งนี้ ที่ไม่ได้ไปดู-ไปให้กำลังใจกัน แต่ฟังที่เขาชื่นชม ก็ให้เชื่อน่าจะเป็นเช่นนั้น ส่วนที่หนังไม่ทำเงิน-ไม่เป็นไปตามคาด ในมุมผมเห็นจะไม่แปลก-ประหลาดใจอะไรนัก?
ที่พูดเช่นนี้ เพราะจากที่ได้คลุกคลีและมีส่วนกับการทำตลาดหรือประชาสัมพันธ์ให้หนังมาในห้วงเวลาหนึ่ง หนังไทยถ้าไม่พิเศษ-ดีจริง อย่าริเข้าฉายส่งท้ายปีเก่าต้อนรับปีใหม่เด็ดขาด!
ยิ่งเป็นหนังท้องถิ่นอิสาน เว้าอิสานอย่าง “ส้ม ปลา น้อย” ตามแบบของคุณหม่ำด้วยแล้ว ความเสี่ยงมีตั้งแต่ระดับปานกลางถึงมากสุดเลยทีเดียวเชียว!
ก็แหม..เป็นที่รู้ สงกรานต์ที ปีใหม่ที เป็นประเพณีที่คนตจว.ในกรุงเทพฯ จะต้องแห่แหนกันกลับภูมิลำเนา ยิ่งพี่น้องชาวอีสานต่อให้มี “ด่านโควิด-โอมิครอน” ประจันหน้าเห็นๆ ก็ไม่กลัว-ไม่หวั่น..
ทุกคนพร้อมจะฝ่าฟัน ด้นดั้นกลับไปให้ถึงเคหะสถานบ้านทุ่ง เพื่อจะได้เฉลิมฉลองกันในหมู่ญาติพี่น้องอย่างพร้อมหน้าพร้อมตาจนได้!
ซึ่งอย่าว่าแต่ถนนหนทางในกทม.เลยที่ว่างเปล่า ตามศูนย์การค้าต่างๆ ก็หงอยเหงา จะมีเข้าโรงดูหนังอยู่บ้างก็เห็นแต่คนเมืองกรุงโดยกำเนิดที่ไม่ได้ออกไปเที่ยวต่างจังหวัด
แต่แม้จะมี “ส้ม ปลา น้อย” ฉายอยู่เรื่องเดียว ก็ยากที่จะทำให้พวกเขายอมควักเงินดู!
ไม่ใช่เขาดูแคลนฝีมือ ผู้กำกับ หนังไทย ให้หนังดีแค่ไหน แต่ด้วยจริต-รสนิยม คนที่ไม่ดูหนังไทย ก็จะไม่ดูเอาเลย..
เป็นซะยังงั้น..จำไว้!
