ผักกาดหอม
ความต่างระหว่างมนุษย์กับสัตว์ นอกจากสติปัญญาแล้ว ยังมีมโนธรรมด้วย
ในขณะที่พสกนิกรชาวไทยต่างโศกเศร้าเพราะสูญเสีย
กลับมีเดรัจฉานไม่กี่ตัว เยาะเย้ยถากถาง
แล้วอวดอ้างตัวเองเหนือกว่าใคร
การอบรมเลี้ยงดูจากบุพการีนั้นมีส่วนอย่างมาก
แต่ที่มากกว่านั้นคือ การเติบโตมาในสิ่งแวดล้อมที่เป็นพิษ แต่กลับคิดว่านั่นคือเบ้าหลอมความเป็นคน สุดท้ายคนพวกนี้เป็นพวกแปลกแยก
ต้องหนีหัวซุกหัวซุนไปขออยู่อาศัยแผ่นดินอื่น
บางคนเป็นครูบาอาจารย์ สอนศิลปะที่ มช. แต่จิตใจต่ำทราม
คนแบบนี้จะสร้างสรรค์ผลงาน จะสั่งสอนศิษย์ กล่อมเกลาความเป็นคนได้อย่างไร
เพราะระดับจิตใจต่ำกว่าเดรัจฉาน
อ้าง ศิลปะ ประชาธิปไตย แต่หยาบกร้านในมโนธรรม แสดงพฤติกรรมกัดกร่อนความเป็นคนของตัวเอง ใช้สัญชาตญาณแบบสัตว์ชั้นต่ำ
ที่อยู่ของคนพวกนี้ ไม่ควรเป็นมหาวิทยาลัย
แต่เป็น “โลกันตรนรก” อันมืดมิดและหนาวเย็น
ครับ…ที่เขียนเรื่องนี้เพราะ วานนี้ (๑๔ มิถุนายน) โพสต์สั้นๆ ของ “สกลธี ภัททิยกุล” รองหัวหน้าพรรคประชาธิปัตย์ (ปชป.) ทำให้เห็นถึงความเป็นเดรัจฉานของคนบางคน
“…สิ่งที่ทำให้มนุษย์แตกต่างจากสัตว์ คือการที่จะไม่ซ้ำเติมความทุกข์ของผู้อื่น แม้จะเห็นต่างหรือไม่ชอบเขาก็ตาม…”
คนส่วนใหญ่ของประเทศต่างรับรู้ได้ถึงความเป็น “พระองค์ภา” โดยเฉพาะบุคคลที่เคยได้ใกล้ชิดต่างสัมผัสได้ถึงการแสดงออกในฐานะเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน แม้ศักดิ์ของพระองค์ท่านจะสูงกว่ามากก็ตาม
มีเพื่อนร่วมรุ่น เพื่อนรุ่นพี่ เพื่อนร่วมงาน ครูบาอาจารย์ ทยอยแสดงออกผ่านตัวหนังสือถึงความเป็น “พระองค์ภา” ที่พวกเขารู้จักมาต่อเนื่องครับ
“พระองค์ภา” ในความทรงจำของ ผู้ใช้เฟซบุ๊ก Teddy Toom เป็นอีกหนึ่งที่จะเข้าไปอยู่ในความทรงจำของคนไทยทั้งชาติ
————————-
ไม่แปลกใจเลยที่มีหลายท่านออกมาเขียนถึงพระองค์ภาในช่วงเวลาที่เศร้าใจยิ่งนักตอนนี้ ก็เพราะท่านทรงเป็นกันเองกับทุกคน ไม่เคยถือพระองค์และดำเนินชีวิตในวัยเด็กตามปกติเหมือนนักเรียนคนอื่นๆ ในโรงเรียน ด้วยเหตุนี้แหละมั้ง ถึงทำให้ทุกคนมีภาพจำที่งดงามกับพระองค์ท่านเสมอ
พี่ตุ้ม คือรุ่นพี่พระองค์ภา ๓ ปี ที่โรงเรียนราชินี เรารุ่น ๘๘ ท่านรุ่น ๙๑ ซึ่งก็เรียกได้ว่าไม่ได้ห่างกันนัก และด้วยความที่เราตอนสมัยนักเรียนก็จะมีกลุ่มเพื่อนที่ทำกิจกรรมเยอะ พอจะเป็นที่รู้จักกับพี่ๆ น้องๆ ที่รุ่นใกล้ๆ เรา อีกทั้งคุณแม่ก็เป็นคุณครูที่สอนท่านมา และมีความรักและเทิดทูนท่านมากๆ ตั้งแต่ครั้งที่ท่านเข้ามาเป็นนักเรียนราชินี คุณแม่จะตามเก็บภาพถ่ายของท่านไว้เป็นอัลบั้ม!!
ภาพจำของเราที่ไม่ว่าจะเอ่ยถึงพระองค์ท่านในคราวใด ก็หนีไม่พ้นเรื่องความเรียบง่าย ความเป็นกันเอง ความไม่ถือพระองค์นั่นแหละ แต่เรื่องหมูปิ้งนี่ เราไม่เคยลืมเลยจนถึงทุกวันนี้
ครั้งนึงในช่วงซ้อมกีฬาสี (เราอยู่ ม.๕ ท่านอยู่ ม.๒) มีต้องมาซ้อมกีฬาที่โรงเรียนวันหยุด เราก็มา ท่านก็มา ระหว่างพัก ทางเราก็ควักหมูปิ้งที่ซื้อจากร้านป้าหน้าโรงเรียนมากินกันอย่างเอร็ดอร่อยใต้ตึกสว่าง ท่านเดินมาถามว่า
ท่าน : ทานอะไรกันน่ะคะ
พี่ตุ้ม : หมูปิ้งเพคะ ร้านป้าหน้าโรงเรียนนี่ล่ะค่ะ ปกติไม่ได้ซื้อนะท่าน เพราะโรงเรียนห้ามซื้อขนมหน้าโรงเรียน แต่วันนี้ซื้อได้เพราะเป็นวันหยุดค่ะ 555 (พากันหัวเราะ ได้โปรดเข้าใจวัยคะนองของเราด้วย อะไรที่ห้าม เราจะต้องพยายามทำ)
ท่าน : ให้ภา ทานด้วยได้มั้ยคะ
พี่ตุ้ม : …. กรี๊ดดด ท่านคะ พี่ไม่กล้าค่าาา เกรงว่าคุณพยาบาลและองครักษ์จะตำหนิเอาค่ะ และมันเป็นหมูปิ้งรถเข็นหน้าโรงเรียนอะท่าน อาจจะไม่ได้สะอาดพอนะคะท่าน
ท่าน : แล้วทำไมพี่ทานได้ แล้วภาจะทานไม่ได้ล่ะ ถ้ามันไม่สะอาด แล้วพี่ทานได้ไงคะ
พี่ตุ้ม : (เงิบ 55) …… ท่านคะ รบกวนท่านแจ้งคุณพยาบาลก่อนดีไหมคะ
ท่าน : เดินไปพูดคุยกับคุณพยาบาลและองครักษ์ และ … ไม่นานหลังจากนั้น ท่านกลับมาพร้อมถุงข้าวเหนียวหมูปิ้ง !!! (จำนวนมาก)
ท่าน : ทานด้วยกันค่ะ ทีนี้เราก็ทานหมูปิ้งเหมือนกันละ สะอาด ปลอดภัยเหมือนกับของพี่นั่นแหละ เพราะร้านเดียวกัน
จากหมูปิ้งในวันนั้นนน นำไปสู่ขนมอีกมากมายในวันโน้นที่ท่านมักจะเดินมาที่ห้องแล้วถามว่า มีอะไรทานบ้าง ทางเราไม่มีอะไรให้ท่าน เพราะโรงเรียนห้ามนำขนมขึ้นตึก และห้ามทานขนมในห้องเรียน จะมีก็เพียง โคฟี่แบบขวดที่เราซื้อและ (แอบ) มาชงกินกันเพื่อไม่ให้หลับตอนเรียน 555 ท่านก็บอก ขอชิมด้วย โอยยย ทำไงดีล่ะทีนี้ โอเค ชิมก็ชิม ท่านก็หัวเราะชอบใจ บอกเราว่า อยู่กับพี่สนุกดี ….
จากนั้น ท่านเริ่มเดินมาที่ห้องเราบ่อยขึ้น ตอนพักบ้าง ตอนเย็นบ้าง สมัยเราอยู่ ม.๖ ท่านอยู่ ม.๓ ตึกเรียนเดียวกัน ชั้นเดียวกัน แต่อยู่คนละฝั่ง ท่านก็มักจะเดินมาที่ห้องเสมอๆ และภารกิจอีกอย่างนึงที่ท่านให้เราช่วยก็คือ
ท่าน : พี่ ช่วยถักเปียให้ภาหน่อย พวกพี่ถักสวย เรียบตึงเป๊ะ ภาจะเอาแบบนั้นน่ะค่ะ
พี่ตุ้ม/พี่ทัศ : กรี๊ดดด ไม่ได้ค่ะท่าน ไม่ได้ๆ พี่มิกล้า มิบังควรมากๆ ค่ะท่านนน ฮือออ
ท่าน : ไม่เป็นไรๆ ถักได้ ทำได้ พี่ทำให้มันแน่นๆ ไม่หลุด ภาชอบ สวยดีค่ะ
พี่ตุ้ม : พี่ทัศ ถักให้ท่านเลยค่ะ 55 (โบ้ย)
พี่ทัศ : ชั้นถักข้างนึง แกถักอีกข้างนึง จบ!!!
ท่าน : โอเคค่ะ จบ ผูกโบให้ด้วยนะคะ ขอสวยๆ
พี่ตุ้ม/พี่ทัศ : ตั้งใจถักเปียให้ท่านสุดความสามารถ อย่างแน่น อย่างเป๊ะ อย่างสวย มั่นใจมาก
==================================
ใจเจ็บมากตั้งแต่วันที่รู้ข่าวที่ท่านป่วย จนถึงวันสุดท้าย เช็กข่าวกับเต้ โทร.หาเต้ เต้ก็ร้องไห้ เราก็ร้อง พากันร้อง
แม้จะเป็นช่วงเวลาไม่นานนักที่ได้ใช้เวลาในวัยเรียนกับท่าน เป็นรุ่นพี่รุ่นน้องกัน แต่ภาพจำที่มีร่วมกับท่านมันผุดขึ้นมาอย่างชัดเจนทุกเหตุการณ์จริงๆ
ขอให้ท่านเดินทางปลอดภัยนะเพคะ พี่คนนี้จะไม่ลืมช่วงเวลาสนุกๆ ที่เคยเล่น เคยทำกิจกรรมด้วยกันเลยค่ะ กราบลาท่านจากตรงนี้นะคะ
หมายเหตุ : คำราชาศัพท์ไม่ค่อยจะสันทัด โปรดอภัย อยากบันทึกไว้ด้วยถ้อยคำธรรมดาเพื่อให้ย้อนกลับมาอ่านแล้วยังจดจำในหัวใจได้ตลอดไป
—————-
ครับ…นี่คือ “พระองค์ภา” ที่คนไทยรู้จัก และจดจำไปอีกนานแสนนาน.
