เปลว สีเงิน
๓๐ ปี ที่ “ไทยโพสต์” ผ่าน
ก็แค่ “ปากซอย”
แต่อีกปีที่ “ไทยโพสต์” จะก้าวผ่านต่อจากนี้
คือ “ปากเหว”!
เพราะยุค “เทคโนโลยีไอที”
สำหรับสื่อ “หนังสือพิมพ์” ต้องบอกว่า
มันคือ “นักฆ่าผู้มาในอากาศ”!
มันค่อยๆ ปาดกระเดือก “สื่อกระดาษ” ไปทีละฉบับ-สองฉบับ ชนิดไม่เหลือซากให้หมาแทะ
ที่เหลืออยู่ ไม่ว่าเล็กหรือใหญ่ ไม่ต่างนักดำน้ำ
อยู่ที่ว่าใครจะอึดกว่ากัน?
ต้องเข้าใจกันนิด ในโลกเป็นจริง
“อุดมการณ์” นั้น
ไม่ใช่อาหารที่กินได้ของคนทำสื่อ “หนังสือพิมพ์”
หากแต่ “อุดมการณ์ ”มันเป็น “จิตใต้สำนึก”
ที่คนทำสื่อ “หนังสือพิมพ์” ควรต้องมี
แต่การทำสื่อนั้น มันต้อง
ใช้คน
ใช้กระดาษ
ใช้เครื่องจักร
ใช้การขนส่ง
และต้องเสียภาษี
นั่นคือ ต้องมีรายได้จากการขายหนังสือพิมพ์
ขายพื้นที่เพื่อการโฆษณา
เพื่อนำเงินไปจ่ายเงินเดือน จ่ายค่ากระดาษ จ่ายค่าน้ำ ค่าไฟ ค่าทนาย ค่าประกันตัว ค่าถูกศาลปรับ และค่าภาษี
แต่ทุกวันนี้ “เทคโนโลยีไอที”
มันเปลี่ยนพฤติกรรมคนอ่านหนังสือพิมพ์และคนขายหนังสือพิมพ์ไปกว่า ๘๐%
ทุกคนต่างมีมือถือ
แค่จิ้มๆ ไถๆ
ข่าวสารออนไลน์ ทั้งจริง-ทั้งเท็จ มีให้เหลือจะอ่าน
เมื่อมี “ทางเลือก” ที่สะดวกสบายให้อ่าน แถมอ่านฟรี
“สื่อกระดาษ” จึงเป็นส่วนเกินของสังคมยุค “สื่อออนไลน์”
ยอดพิมพ์แต่ละฉบับลดฮวบ
พิมพ์ออกมาปุ๊บ ยังไม่ทันขาย ก็ขาดทุนแล้ว
โฆษณาที่เคยเป็นรายได้หลัก
“ไม่ลดน้อยลง”
แต่ “หายไปเลย”!
นั่นเท่ากับว่า รายได้จากยอดขายหนังสือ
และยอดรายได้จากโฆษณา
ถึงขั้น “ติดลบ”
แต่เงินเดือนพนักงาน “ลดไม่ได้”
ค่ากระดาษนอกจากไม่ลดแล้ว ยังแพงขึ้น
แล้วสื่อ “หนังสือพิมพ์” จะทำยังไง?
ก็หนีตายไปทำ “เว็บข่าว” ทางออนไลน์กัน
แล้ว “เลิกจ้าง” พนักงาน เป็นการลดค่าใช้จ่าย!
แต่ออนไลน์ ดีสำหรับ คนอ่าน
นอกจากอ่านฟรีแล้ว ยังเมนต์ด่าได้ฟรีอีกด้วย
แต่กับคนทำ…
รายได้จากยอดคนอ่าน ไม่พอกับค่าใช้จ่าย
เว้นแต่บางสำนัก…
ที่ลงทุนด้านคนและด้านอุปกรณ์ไอที มีผู้ติดตามมาก
ก็จะมีกำไร
แต่ถ้าพูดถึง “ไทยโพสต์” ซึ่งเป็นมือใหม่-หัดขับ
แถมทุนไม่หนาที่จะจ้างมืออาชีพมาพัฒนาด้านสื่อสารออนไลน์ จึงเป็นอย่างที่บอก
๓๐ ปี ที่ผ่าน แค่ปากซอย
แต่ ปีต่อปี ที่จะผ่านต่อจากนี้ เหมือนอยู่ “ปากเหว”!
สภาพไทยโพสต์จึงไม่ต่าง “เตี้ยอุ้มค่อม”
คือสื่อ “หนังสือพิมพ์” ก็ยังเอาตัวแทบไม่รอด
โชคดีอยู่หน่อย บริษัท ห้างร้าน หน่วยราชการบางแห่ง
เขาเมตตา-สงสาร
ก็เจียดงบมาลงโฆษณา เป็นการประคับ-ประคอง
โดยไม่หวังผลทางโฆษณาที่ลงไทยโพสต์!
ผมก็ไม่รู้จะตอบแทนผู้มีพระคุณเหล่านั้นอย่างไร
นอกจากตอนสวดมนต์….
ก็ขอพรให้ทุกท่านเจริญรุ่งเรืองยิ่งๆ ขึ้นไป
ทุกวันนี้ ก็แคะเนื้อจากกระดูก “สื่อกระดาษ” นี่แหละ
กระแดะไปทำ “ไทยโพสต์ออนไลน์”
หวังจะเป็นทางรอดกะเขามั่ง
แต่จะรอดหรือจะร่วงทั้งคู่?
แฟนๆ ไทยโพสต์ต้องเป็นคนตอบ!
ถ้าปีหน้า “หนังสือพิมพ์ไทยโพสต์”
ยังไม่เป็น “ผีกระดาษ”
ก็คงได้มาพบหน้า “กินข้าว-กินปลา” ด้วยกันเหมือนเดิม
แต่ถ้าสื่อกระดาษคืนสู่สภาพ “ผีกระดาษ”
ก็ถือซะว่า…
ไทยโพสต์….
“ขึ้นไปผลิต “สื่อสวรรรค์” เรียบร้อยแล้ว”!
แต่ถ้าเราศึกษาถึงการอุบัติของมนุษย์บนโลกใบนี้
มนุษย์ใช้การสื่อสารจาก “ต้นราก” ของกระดาษ
คือทำรหัสผ่าน “ใบไม้-ต้นไม้”!
ต่อมาก็ใช้ “ผนังถ้ำ-ก้อนหิน” บันทึกแทนกระดาษ
และสิ่งนี้ เป็น “ตำราประวัติศาสตร์”
ให้มนุษย์ยุคต่อๆ มาได้ใช้ศึกษา-ค้นคว้า
เป็นฐานแห่งการ “พัฒนามนุษยชาติ”!
ล้านปี-หมื่นปี จนมาถึงยุคนี้
จากต้นไม้-ใบไม้
วิวัฒนาการเป็น “กระดาษ” ใช้ในการสื่อสาร
ดังนั้น เมื่อ “โลกล้านปี” ยังสื่อสารด้วยกระดาษ
แต่ถ้า “โลกยุคไอที” ซึ่งถือว่าเจริญสุด
กลับไม่มี “สื่อกระดาษ”!?
คิดเอาละกันว่า….
“ยุคไอที” เจริญกว่า “ยุคล้านปี”
หรือ “ยุคล้านปี” เจริญกว่า “ยุคไอที”?
เพราะ “ยุคล้านปี”
ยังทิ้งร่องรอยวิทยาการผ่านใบไม้-ต้นไม้
ให้คนยุคไอทีได้ใช้ “ศึกษา-ต่อยอด”
แต่ “ยุคไอที”….
สิ่งที่บันทึกไว้ในชิป อีกร้อยปีข้างหน้า
ชิปจะมีค่าเท่ากับชิบหะ….เพราะไม่มีเครื่องอ่าน!
ไม่ต้องดูอื่นไกล เอาง่ายๆ ทุกวันนี้
แค่ “เทปคาสเซ็ต”และ “แผ่นซีดี” ที่เก็บกันไว้
เอาอะไรมาเปิดฟังกันได้ล่ะ?
เพราะเขาใช้ “ระบบดิจิทัล” กันหมดแล้ว!
แบบนี้ เท่ากับว่า “ประวัติศาสตร์ยุคนี้”
จะ “สาบสูญ” ไม่มีร่องรอยให้คนยุคต่อไปค้นหา
ด้วยเหตุนี้….
“สื่อกระดาษ” ที่เรียก “หนังสือพิมพ์”
ถึงคนไม่อ่าน
แต่ “ต้องมีอยู่” เป็นจดหมายเหตุประจำชาติ
เพราะแค่มี “ลูกตา”
จะอีก “กี่ยุค-กี่สมัย” ก็ศึกษาหารู้ได้ด้วยการอ่าน
ฉะนั้น “อารยชาติ”
ต้องมีสื่อ “หนังสือพิมพ์” ประดับชาติ!
และหนังสือพิมพ์ฉบับนั้น พูดให้หมั่นไส้เล่น
อาจเป็น “ไทยโพสต์” ก็ได้นะ…จริงมั้ย?
ท้ายนี้….
ขออนุโมทนากับ “คุณสุชาดา นิมากร”
และครอบครัว “แกรนด์สปอร์ต”
ที่มอบเงิน ๑๐๐,๐๐๐ บาท
เพื่อบริจาคให้กับ “มูลนิธิโรงพยาบาลพระมงกุฎเกล้า” ที่มาตั้งโต๊ะรับบริจาคที่ไทยโพสต์วันนี้
เปลว สีเงิน
๒๑ ตุลาคม ๒๕๖๙
